Przejdź do głównej zawartości

#17 Jodi Picoult "Małe wielkie rzeczy"

Jodi Picoult jest jedną z moich ulubionych autorek. Lubię, jak w swoich książkach pisze o problemach, z którymi mamy styczność na co dzień. Tym razem poruszyła ważną kwestię rasizmu. 


Ruth od dwudziestu lat jest położną, bardzo lubi swoją pracę i czuje, że robi w niej coś dobrego. Pewnego poranka dostaje pod opiekę rodzinę, w której matka nad ranem urodziła synka - Davis'a. Po wejściu do pokoju, w którym znajduje się rodzina, Ruth przystępuje do rutynowych czynności, takich jak osłuchiwanie serca, sprawdzenie ciemiączek czy zmierzenie obwodu głowy. Informuje rodziców, że słyszy lekki szmer w sercu, ale czasem to się zdarza. Nagle, zbulwersowany ojciec dziecka - Turk - żąda rozmowy z przełożoną Ruth. Ona sama nie wie co się dzieje, co jest przyczyną złości ojca. Jednak z adnotacji w karcie dziecka wyczytuje, że rodzina nie życzy sobie opieki czarnoskórej położnej. Sama Ruth jest wstrząśnięta, lecz spełnia życzenie pacjentów. 
Następnego dnia Ruth znajduje się sam na sam z Davis'em i widzi, że dziecko przestało oddychać. Ma dylemat, czy wykonywać swoje obowiązki, czy też spełniać wolę rodziców, która mówi o tym, aby nie zbliżała się do dziecka. Niestety, noworodek umiera, a przeciwko Ruth rozpoczyna się proces, w którym jest oskarżona o śmierć Davis'a. 


Książka "Małe wielkie rzeczy" wzbudza wielkie emocje. Widzimy w niej rasizm w czystej postaci. Rodzice dziecka są nim dosłownie wypełnieni. Przed przeczytaniem tej książki nie spodziewałam się, że są jeszcze ludzie, którzy mogą mieć poglądy takie, jakie miał sam Hitler. Rodzice należeli nawet do grupy, która miała swoje święto w dzień urodzin Hitlera! Dla mnie jest to niewyobrażalne. 
Z główną bohaterką - Ruth - bardzo się zżyłam. Jest to kobieta, która całe życie walczyła o to, by być traktowana jak biały człowiek. Po śmierci męża, na każdym kroku robiła wszystko, aby ich synowi żyło się jak najlepiej. Niestety trafiła na rasistę, który zaczął niszczyć jej życie. Wszystko zaczęło walić się jej na głowę. 
Książka jest napisana z perspektywy różnych osób. W każdym rozdziale poznajemy emocje, które targają bohaterami. Możemy również zapoznać się z ich przeszłością, o której opowiadają. 


Książki Jodi Picoult są dość schematyczne. Zazwyczaj są oparte na rozprawie sądowej, w której oskarżony jest któryś z głównych bohaterów. Nie zmienia to jednak mojego stosunku do literatury pisanej przez tę autorkę. Tak jak mówiłam, porusza ona zawsze bardzo ważne kwestie społeczne, i z jej książek można się naprawdę dużo dowiedzieć i nauczyć.
"Małe wielkie rzeczy" to cudowna książka, którą polecam wam gorąco!

"Jeśli nie mogę czynić wielkich rzeczy, mogę czynić rzeczy małe w wielki sposób"


Komentarze

  1. Owszem, książki tej autorki są schematyczne, ja sama już się pogubiłam które z nich przeczytałam, a które nie, ale "Małe wielkie rzeczy" to powieść cudowna. Zwłaszcza, że dotyka położnictwa, mojej drogi życiowej :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ja dokładnie tak samo, mam dużo na półce, a nie kojarzę, które kiedyś czytałam, a których jeszcze nie;)

      Usuń
  2. Jodi przestawia w swych książkach kontrowersyjne tematy. Mnie najlepiej poruszyła książka " Dziewiętnaście minut". Tej jeszcze nie miałem okazji przeczytać. Ale mam nadzieje że niedługo ogarnę temat :). Świetna recenzja. 👍

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. "Dziewiętnaście minut" czytałam i też bardzo mi się podobała:)

      Usuń
  3. Nienawidzę rasizmu i gardzę ludźmi, którzy choć w najmniejszym stopni okazują publicznie te swoje chore poglądy, d;atego myślę, że "pozabijałabym" bohaterów książki...
    Pozdrawiam, Domi z bloga ohbookishme.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. O tak, to byłabyś bardzo zdenerwowana czytając to, co opisuje ojciec noworodka.

      Dziękuję za komentarz i pozdrawiam:)

      Usuń
  4. Ta pozycja jest w moich "must have" zarówno do przeczytania jak i posiadania na półce :) Dziękuję serdecznie za świetną recenzję. Teraz się przekonałam, że rzeczywiście koniecznie muszę ją przeczytać ;)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Bardzo się cieszę, że Cię do niej zachęciłam:) ja mam ją na półce i na pewno kiedyś do niej wrócę.

      Usuń
  5. Ja akurat bardzo lubię ową schematyczność w powieściach Picoult, bo wtedy zawsze wiem, czego mogę się spodziewać. "Małe wielkie rzeczy" bardzo mi się podobały, jak wszystkie powieści autorki. :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ja też nie narzekam, ale jak kiedyś chciałam przeczytać kilka jej książek pod rząd to zaczęły mnie nudzić. Ale raz na jakiś czas są bardzo wciągające:)

      Usuń
  6. Nie czytałam nic od tej autorki, a słyszałam wiele o jej powieściach - być może i faktycznie są schematyczne :) Bardzo dobra, szczera recenzja - takie się liczą. Pozdrawiam :) http://ksiazkowa-przystan.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
  7. Bardzo lubię książki, które wzbudzają emocje. Super, że ta do nich należy. Nie znam jeszcze twórczości autorki, więc może zacznę właśnie od tej książki. Pozdrawiam :)
    http://czytanie-i-inne-przygody.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Jak najbardziej warto przeczytać coś tej autorki. Każda z jej książek, które do tej pory czytałam wzbudzała we mnie duże emocje;)

      Usuń
  8. Ja coś nie mogę się przekonać do tej autorki, ale chyba czas to zmienić :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. O tak, koniecznie musisz coś przeczytać, może się do niej przekonasz :)

      Usuń
  9. Coraz więcej widzę książki tej autorki. Czas dać jej szansę i przeczytać jedną z jej pozycji :)

    OdpowiedzUsuń
  10. Od dawna chciałabym przeczytać coś tej autorki :D jestem ciekawa czy mi też się spodoba.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Koniecznie musisz to zrobić! Myślę, że nie powinnaś żałować :)

      Usuń
  11. Trochę wstyd przyznać, ale do tej pory nie przeczytałam żadnej książki Picoult. Jedna czeka na półce, więc może w końcu uda i się nią zająć...

    Pozdrawiam
    Caroline Livre

    OdpowiedzUsuń
  12. Kurczę, nie znam jeszcze twórczości autorki, ale myślę, że ta książka idealnie się nada! :)

    OdpowiedzUsuń
  13. Mam książkę w wersji ang, niestety brak czasu. Ale czytałem tyle opinii na temat tej książki, oczywiście chyba każda była pozytywna ;)
    A to: "Jeśli nie mogę czynić wielkich rzeczy, mogę czynić rzeczy małe w wielki sposób"
    hmmm. chyba mam pomysł na tatuaż :D <3
    Pozdrawiam
    "Jeśli nie mogę czynić wielkich rzeczy, mogę czynić rzeczy małe w wielki sposób"

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

#22 Dan Brown "Początek"

Po "Aniołach i demonach", "Kodzie Leonarda da Vinci", "Zaginionym symbolu" i "Inferno" Dan Brown przychodzi do nas z nowymi przygodami Robert'a Langdon'a. Tym razem główny bohater zostaje zaproszony przez swojego byłego studenta - Edmond'a Kirsch'a - na spotkanie w Muzeum Guggenheima w Bilbao. Zapowiada z góry, że prezentacja przedstawiona na spotkaniu może zmienić postrzeganie świata. Robert Langdon po dotarciu do muzeum w Bilbao dostaje słuchawki, przez które komunikuje się z nim Winston. Jak się później okazuje, Winston jest sztuczną inteligencją stworzoną przez Kirsch'a, która bardzo sprawnie oprowadza gości po muzeum, dostosowując nawet swój akcent do odbiorcy. Po zebraniu się wszystkich gości na spotkaniu, rozpoczyna się prezentacja. Jej myślą przewodnią jest hasło "Skąd przyszliśmy? Dokąd idziemy?" . W momencie, gdy odpowiedź na te pytania ma zostać ujawniona, ktoś śmiertelnie postrzela Edmond'a. ...

#52 Remigiusz Mróz "Nieodnaleziona"

Damian Werner wraz ze swoją dziewczyną - Ewą - spędzają wieczór w ulubionej knajpce. Zwieńczeniem wieczoru mają być oświadczyny, jednak po tym wydarzeniu para zostaje napadnięta. Damian zostaje brutalnie pobity, a Ewa zgwałcona, po czym ślad po niej ginie. Po 10 latach kolega Damiana, na wrocławskim profilu Spotted, znajduje zdjęcie dawnej dziewczyny przyjaciela. Zdjęcie zostało zrobione na koncercie Foo Fighters przez pewnego Brytyjczyka, który szuka dziewczyny, która wpadła mu w oko. Damian wraz z pomocą przyjaciela oraz agencji detektywistycznej chce zrobić wszystko, aby dojść do prawdy, co stało się z jego ukochaną po tym nieszczęśliwym wieczorze 10 lat wcześniej. Czy Ewa żyje? Czy jednak ktoś robi sobie żarty z Damiana dając mu fałszywe nadzieje? Powiem Wam szczerze, że jest to moja druga książka Remigiusza Mroza, na której w jakimś stopniu się zawiodłam. Sama nie wiedziałam, czego się po niej spodziewać. Czy podzielę swój zachwyt, jak w przypadku serii z Chyłką, czy też ...

#32 Jay Asher "Światło"

Sierra nie zna prawdziwych, tradycyjnych świąt Bożego Narodzenia. Co roku wraz z rodzicami opuszcza na miesiąc Oregon, aby wyjechać do Kalifornii. Właśnie tam, od Święta Dziękczynienia do samej Wigilii, zajmuje się sprzedażą drzewek choinkowych z rodzinnej plantacji. Tak samo jest też w tym roku. Sierra zostawia najbliższe przyjaciółki na okres przedświąteczny i wyrusza do Kalifornii, aby pomóc rodzicom w ich zimowym interesie. Właśnie tam Sierra ma przyjaciółkę - Heather. Ta chce, aby jej koleżanka nawiązała "świąteczny romans". Główna bohaterka z początku nie godzi się na to, dopóki nie zobaczy tajemniczego nieznajomego.  Caleb to przystojny chłopak, który ma urocze dołki w policzkach, gdy się uśmiecha. Właśnie to przyciąga do niego Sierrę. Ich znajomość rozwija się, ale wszystko może zepsuć jedna plotka, która od lat krąży po miasteczku. Co może mieć do ukrycia ten uroczy chłopak, jakim jest Caleb?  Podejrzewam, że moja recenzja będzie krótka, tak jak ...